Aflevering 8: Plankenkoorts

Fladder-hart…

Het is 14 december. Morgen 2 kerstconcerten in Zangschool Haarlem. Zayna wil nog een extra les, liefst een dubbele: voor de laatste puntjes op de i. Of misschien om haar onzekerheid te bestrijden. Ik ga voor een enkele extra les. Zo’n dubbele geeft maar stress. Ik ben verbaasd als de anders zo zelfverzekerde stoere Zayna over de drempel stapt. Als ze voor mijn neus staat zie ik pas goed hoe bleek ze is. Ze heeft plankenkoorts. “Wat nou als ik mijn tekst kwijtraak? Ik doe het niet uit mijn hoofd hoor!” bibbert ze. “Of als ik van zenuwen sta te shaken? En mijn adem lijkt wel van papier. Ik zit helemaal vast. Als ik geen adem heb, zing ik vals. Ik doe het niet!” besluit ze. Ik stel haar gerust. We hebben lang genoeg gewerkt aan haar nummers. Ze kan ze dromen. Ik weet zeker dat ze ze meteen opdreunt als ik haar ’s nachts zou wakker maken. En aan die adem, die blokkeert vlak voor een optreden, kunnen we wel wat doen.
Ik zet Zayna op een stoel. Ze protesteert: “Ik zit straks toch ook niet op een stoel?” Nee, maar we gaan eerst proberen haar hartslag onder controle zien te krijgen. Dat hart fladdert als een paniekerige vogel. Ik leer haar een yoga-ademoefening: je linkerneusgat dichthouden en uitademen, inademen, rechterneusgat dichthouden en uitademen, inademen, linkerneusgat dichthouden enzovoort. Ik zie Zayna rustiger ademen bij elke ademteug. “Wauw! Het werkt echt!” zegt ze verbaasd. Ze beschrijft hoe ze voelt hoe haar hart minder opfladdert als haar adem gedwongen wordt twee keer zo langzaam te gaan. Het hart is getemd. Ik laat Zayna staan en nog een paar rondjes laag in-en uitademen. Daarna zingt ze prachtig en beheerst haar twee nummers. Nu nog even applaus oefenen.